Ventouxtisch

Het is zover. Na de avond en nacht nog allerlei posts te hebben voorbereid om nog wat donaties binnen te slepen gaat het nu echt gebeuren. Fiets geprepareerd, bidons gevuld en de avond van tevoren nog gauw een windjack gekocht. Het schijnt koud te zijn daarboven.

Vertrek

Om half tien vertrekken we vanaf base camp Team Lit, de plek waar het grootste deel van het team verblijft… Iedereen is klaar en een tikkie gespannen. Isa, Gerard, Sten, John, Famke, Evi, Melissa, Sanne, Zoë, Michael en ik fietsen naar de village départ, waar om half elf het startschot zal klinken.

Angelique en haar moeder

Ook de andere teamleden zijn aanwezig. De diehards die twee keer de berg op gingen maken een tussenstop. Angelique is er om haar eigen team te begroeten. Lysanne komt mij uitzwaaien. Fijn. Het is een vrolijke boel: een geweldige band (Dùbent, onthoud die naam) speelt iedereen enthousiast. De tijd vliegt voorbij. Tot het ineens officieel wordt. De burgemeester van Malaucène is aanwezig en Gert-Jan Pijl spreekt mooie woorden. We realiseren ons waarvoor we hier zijn. Ja, we gaan die berg op, maar de aanleiding is heel bitter. Er vloeien ook tranen. We gaan.

Het is moeilijk te bevatten. Onderweg staan heel veel mensen langs de kant. Ze schreeuwen je naar boven. “Kom op, Martien, je kunt het!” krijg ik vaak toegeroepen, door mensen die ik niet ken. De eerste keer denk ik: “Huh? Ken ik jou?”, tot ik me met een glimlach herinner dat de organisatie zo slim was op de deelnemersplaatjes ook de voornaam te vermelden. Ook vanuit langsrijdende auto’s worden we aangemoedigd en een paar maal zien we wensambulances langs de weg staan met ALS-patiënten. Iedereen geniet.

En zwaaien maar

Ik had geoefend op mijn conditie en zelfs wat heuvels beklommen, maar een stijgingspercentage van 10% of meer is andere koek. Zelfs op mijn lichtste verzet krijg ik de benen lang niet zo snel rond als ik had gewild. Echt moe ben ik niet, maar het trappen gaat moeizaam. Na een kilometer of 11, wetende dat er een extra steil stukkie aan komt besluit ik even te pauzeren. Even wat eten en drinken. Het helpt: ik kom het volgende steile stuk goed door en red het met nog één korte stop tot Liotard, op 15 van de 21 kilometer. Daar is het een gekkenhuis van teams die iedereen staan op te wachten. Dat emotioneert. Ook Team Lit staat te schreeuwen, met spandoek en al. Ik fiets er in een roes langs, zwaai en ga door.

Meevaller

’s Ochtends was ons gemeld dat de top van Mont Ventoux niet bereikbaar zou zijn. De wind was eenvoudig te hard, zodat de veiligheid in gevaar kwam. Omdat veiligheid voor alles gaat, moest de eerste groep (die via Bédoin fietste) op 6 kilometer voor de top omkeren. Een paar kilometer voor Liotard vertelde een motard dat de top geopend was. Wat een kans!

Net voorbij Liotard besloot ik mijn windjack aan te doen, want het begon kouder te worden. En toen verder. Het nadeel van stoppen onderweg is dat je benen daarna sneller ‘vollopen’. Maar het grote voordeel is dat je wel weer even fris vooruit kunt. Uiteindelijk heb ik nog zes minibreaks gemaakt. Een aantal daarvan heb ik ook gebruikt om even met de achtergrond op de foto te gaan. Want tjongejonge, was is het uitzicht prachtig! Mijn voornemen was om fietsend de berg op te komen. En dat lukte! Om tien over een kwam ik over de rode streep. Ruim tweeënhalf uur na vertrek.

Gehaald…

Op de top stond een straffe wind, die werd aangewakkerd door Dùbent. En weer heel veel mensen die je staan toe te juichen. Teamleden vond ik niet op de top: je gaat in je eigen tempo naar boven. En het is te koud om lang te wachten. Na de ‘verplichte’ foto (die van jou met het bordje ‘Mont Ventoux’) ging ik weer door. Terug via Bédoin, zodat je ook de steenachtige kant van de berg te zien kreeg. En oppassen, want juist daar staat de wind hard. En ik was gewaarschuwd, want op de top zag ik van afstand een vrouw met fiets en al omgeblazen worden. Voorzichtigheid geboden dus.

Terug naar de start

Mijn fiets hielp mee. Die is nog van ouderwets staal. Dus vrij dunne buizen, waar de wind niet veel vat op krijgt. Ik dook goed in elkaar en hield de remmen stevig ingeknepen. Een waarschuwing die ik goed in mijn oren had geknoopt was: word niet overmoedig bij de afdaling. Ik genoot volop. Ten eerste dat je twintig kilometer niet hoeft te trappen na zo’n klim. En van het het werkelijk fantastische uitzicht. En van het alleen fietsen. Geen fietser die me inhaalde en geen fietser die ik inhaalde. Achteraf hoorde ik waarom: net na mijn vertrek werd de terugweg via Bédoin afgesloten.

Ik genoot. En toen ik weer omlaag kwam en de temperatuur steeg ging mijn jackie weer uit. Tevreden reed ik door Bedoin op naar de laatste klim: de Madeleine. Die ging tijdens het oefenrondje op maandag aanmerkelijk soepeler. En daar was ineens een verzorgingspost. Met vier vrijwilligers die zich stierlijk stonden te vervelen, want er kwam bijna geen deelnemer meer langs. Dus zetten ze de muziek lekker hard aan.

Een heuse medaille

De finish was in zicht. Om kwart voor drie werd ik koninklijk onthaald. Onder luid gejuich, met aankondiging van mijn naam (en je weet nu hoe dat kon) kreeg ik een medaille omgehangen. Lysanne was er, Angelique was er en ik zag weer veel teamgenoten.

De echte afsluiting kwam ’s avonds. Bij Angelique nog een borrel toe, waar de verhalen werden uitgewisseld, ook van de wandelaars. Het was Ventouxtisch om mee te maken, een term die Lysanne bedacht.

Dubbel blijft het…

En ook weer niet. Het is heel dubbel. Zonder de ziekte van Angelique was ik nooit die berg opgegaan, dus wat dat betreft zou ik deze ervaring graag weer teruggeven. Maar het is zoals het is. En dus ben ik maar dankbaar voor dit moment. En dankbaar aan allen die mij hebben geholpen om deze tocht financieel tot een succes te maken en hen die me hebben aangemoedigd, mijn posts een like hebben gegeven of die anderszins belangstelling hebben getoond. Ik heb meer dan €2.000,- mogen beuren voor Stichting ALS. Als Team Lit haalden we samen bijna €35.000,- op en met de hele actie Tour du ALS staat de teller op het moment van schrijven op bijna €1,2 miljoen. En we zijn er niet. Nog lang niet. Je kunt trouwens tot 30 juni blijven doneren via de sponsorpagina.

Meer om te kijken

Voor de liefhebbers nog twee video’s tot slot: een van ‘relive’, waarin je mijn rit op de kaart kunt zien. Echt een prachtige manier om je ritten vast te leggen! Klik op het plaatje voor meer.

En heb mijn hele rit gefilmd met een 360º-camera. Zo kun je de rit meemaken. Terwijl de film loopt kun je rondkijken door op de video te slepen. Enfin, probeer zelf maar. Voor de liefhebbers heb ik ook de originele opname online gezet als playlist. Die is van een hogere beeldkwaliteit, zodat je beter om je heen kunt kijken.

Kijk mijn hele rit terug via Youtube

4 gedachtes over “Ventouxtisch

  1. Martien, wat heb ik enorm veel respect voor jou. Voor deze prestatie, maar ook in de aanloop hier naartoe. De uren en ki-lo-me-ters training die eraan vooraf zijn gegaan. Petje af!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s